Bernardgeudens

Loopagenda 2011

bernardgeudens — Wed, 05 Jan 2011 14:37:33 +0000

http://www.joggings.be/
http://www.running.be/
http://www.everyoneweb.com/joggings/

Welkom

bernardgeudens — Wed, 05 Jan 2011 14:33:52 +0000

Welkom op deze site. In de menubalk rechts kan u nog steeds doorklikken naar Latijnse vertalingen en enkele samenvattingen. Deze berichtenpagina zal gebruikt worden als loopagenda.

Ongeziene tekst Latijn PW Kerst ’09

bernardgeudens — Mon, 30 Nov 2009 16:22:47 +0000

Hieronder enkele sites met vertalingen en verklaringen voor de ongeziene tekst:

Filosoof en de massa (Seneca, Brieven aan Lucilius: brief 7)

http://www.koxkollum.nl/seneca/luc7.htm
http://benbijnsdorp.info/SenEp007.html

Standvastigheid en geluk (Seneca, Brieven aan Lucilius: brief 13)

http://benbijnsdorp.info/SenEp023.html

Vertaling Annales XV, 64

bernardgeudens — Sat, 28 Nov 2009 17:04:22 +0000

Maar Nero beval de dood tegen te houden, omdat hij geen persoonlijke haat tegen Paulina had en opdat de afkeer voor de wreedheid niet zou toenemen. Terwijl de soldaten aansporen (op aansporen van de soldaten), verbindden de slaven en de vrijgelatenen haar armen, ze drukten het bloed en het was onzeker of ze bewusteloos was. Want, zoals de massa geneigd was tot een vrij erge overtuiging, ontbraken er geen die er van overtuigd waren dat ze de roem van een dood, gedeeld met haar man nagestreeft had zolang ze de onverbiddelijke Nero vreesde en dat ze vervolgend gezwichtwas voor de aantrekkelijkheden van het leven, nadat een zachtere hoop aangeboden was; later voegde ze nog wat jaren aan haar leven toe, met een lovenswaardige herinnering aan haar man en terwijl haar gezicht en haar ledematen zo bleek waren (zo wit waren naar die bleekheid) dat het tot een duidelijke indicatie was dat veel van de levnsgeest naar buiten was gevoerd.

Terwijl het slepende verloop van de dood bleef duren, vroeg Seneca intussen aan Staius Annaeus, die al lange tijd goedgekeurd was door hem omwille van het vertrouwen van de vriendschap en zijn vaardigheden in de geneeskunde, dat hij een vergif zou halen dat hij al lange tijd voordien voorzien had, waarmee veoordeelden omgebracht werden op een openbaar proces bij de Atheners; hij dronk het aangebrachte vergif tevergeefs leeg, omdat hij al koud wat betreft zijn aders was en omdat zijn lichaam afgesloten was tegen de kracht van het gif. Tenslotte stapte hij in een kuip met warm water, terwijl hij de dichtstbijzijnden van de slaven besprenkelde, nadat de stem was toegevoegd, zei hij dat hij die vloeistof plengde voor Juppiter, de bevrijder. Vervolgens, nadat hij in het bad ingebracht was en nadat zijn geest werd uitgedreven door de damp (nadat hij stikte), werd hij zonder enige begrafenis gecremeerd. Zo had het codicil voorgechreven, toen hij zelfs op dat moment dat hij nog erg rijk en erg machtig was, zorgde voor zijn laatste wilsbeschikking.

Vertaling Annales XV, 63

bernardgeudens — Thu, 26 Nov 2009 18:17:05 +0000

Wanneer Seneca deze en zulke woorden zoals in het gemeenschappelijke (voor iedereen) uiteenzette, omhelsde hij zijn vrouw en nadat hij heel even verzwakt was in tegenstelling tot zijn sterkte die er tot even nog was, vraagt hij en smeekt hij dat ze haar pijn zou matigen en dat ze de eeuwige pijn niet op zich zou nemen, maar dat ze in het overschouwen van het leve, geleid in deugdzaamheid, het gemis van haar echtgenoot met edele troost zou verdragen. Zij verzekert daarentegen dat de dood ook door haar vooropgesteld was met klem en ze eiste de hand van de doder op. Dan zegt Seneca, niet gekant tegen haar roem, tegelijk met liefde, om zijn innig beminde vrouw niet over te laten aan onrechtvaardigheden: “Ik had jouw de middelen getoond ter verzachting van het leven aan jouw, jij wil liever de roem van de dood, ik zal jouw voorbeeld niet verafschuwen. Laat de vastberadenheid van deze zo dappere afloop bij elk van beiden gelijk zijn, maar laat er meer beroemdheid zijn in jouw einde.” Hierna snijden ze met dezelfde beweging met een mes in (de aderen van) hun armen.

Aangezien het bejaarde lichaam , dat vermagerd was door het spaarzame voedsel, trage uitwegen aan het bloed gaf, liet Seneca ook de aders van zijn onderbenen en knieholtes doorsnijden, zeer vermoeid door de wilde kwellingen, opdat hij met zijn eigen pijn het gemoed van zijn echtgenote niet zou breken en opdat hij zelf niet zou wegglijden naar onverdraagzaamheid bij het zien van haar kwelling, raadde hij haar aan naar een andere slaapkamer te gaan. En zelfs op het allerlaatste moment, terwijl de welsprekendheid rijkelijk voorhanden was, overleverde (dicteerde) hij zeer veel woorden aan zijn tot bij hem geroepen secretarissen, hetgeen ik nalaat weer te geven omdat ze in zijn eigen woorden al voor de massa uitgegeven zijn.

Vertaling De Constantia Sapientis, 5.6-6.7

bernardgeudens — Fri, 23 Oct 2009 17:40:31 +0000

Demetrius, wiens bijnaam Poliorcetes was, had Megara ingenomen. De filosoof Stilbon, die door deze ondervraagd was of hij iets verloren had, antwoordde hij: “Niets, al mijn bezittingen zijn bij mij.” En ja zelfs ook zijn vermogen was verdwenen in de buit en de vijand had zijn dochters meegeroofd en zijn vaderstad was onder andermans gezag terchtgekomen en de koning vroeg hemzelf, omgeven door de wapens van het overwinnend leger vanuit een hoger gelegen plaats. Maar Stilbon had de koning de overwinning afgenomen en hij verzekerde plechtig dat hij niet alleen overwonnen, maar ook ongedeerd was na de verovering van de stad; hij had immers echte bezittingen met zich waarop het werpen van de hand niet is, maar dat wat verwoest en vernield werd gedragen, beschouwde hij niet als het zijne, maar van buiten komend en de wenk van het lot volgend. Daarom had hij zich er aan gehecht alsof het niet van hemzelf was; immers het bezit van alles wat van buitenaf toestroomt is glibberig en onzeker. Realiseer nu of een dief deze kan schaden of een lasteraar of een heethoofdige buur, die over zichzelf geen controle heeft of een rijk iemand die het koninkrijk uitoefent van een kinderloze oude dag, aan een oorlog en een vijand en een man die zijn voortreffelijke vaardigheid in het vernielen van steden tentoongespreid heeft, hem niets kan ontnemen. Tussen zwaarden, die overal schitterden, een soldatentumult, tijdens een rooftocht en te midden van de vlammen en van bloed en vernieling van de omringde stad, te midden van het gekraak van tempels, terwijl die op hun godenbeelden, storten was er vrede voor één man. Er is dus geen reden voor het feit dat jij hetgeen dat voorgehouden is, als roekeloos beschouwt, waarvan ik aan jou een borg zal geven, als ik te weinig vertrouwen heb. Want je gelooft nauwelijks dat zoveel kracht in een mens kan voorkomen of zo’n grote aanwezigheid van de geest; maar laat hem maar in (ons) midden komen, om ons te zeggen: er is geen reden om er aan te twijfelen dat een (geboren) mens zich boven het menselijke kan verheffen, dat hij zich veilig confronteert met pijn, met verlies, met zwerende wonden, met grote bewegingen van zaken die rond hem trillen (aardbevingen) en dat hij tegenspoed rustig opneemt en of hij voorspoed gematigd opneemt en dat hij noch voor het ene wijkende noch op het andere steunende, één en dezelfde is in verschillende omstandigheden en dat hij niets als het zijne beschouwt behalve zichzelf en dat hij zichzelf ook beschouwt in dat deel waarin hij het beste is. Ik sta hier voor jullie om te bewijzen dat door toedoen van die vernieler van zoveel steden, de muren door de stoot van de stormram en dat hoge torens plots instorten door loopgraven en verborgen grachten en dat er een aanvalswal, om de allerhoogste burchten te evenaren , groeit, maar dat er geen legertuigen kunnen teruggevonden worden, om een goed gestichte (ondersteunde) ziel te verontrusten. Ik ben zonet uitgekropen uit het puin van mijn huis en terwijl er branden woedden, ben ik gevlucht onder het bloed; ik weet niet welk lot mijn dochters hebben, of slechter dan het publieke lot dat iedereen kent; hoewel ik alleen en bejaard ben en alle vijandelijkheden ziende rondom mij, toch verkondig ik dat mijn vermogen ongedeerd en intact is: ik heb in handen, ik heb al wat ik van mij heb gehad. Er valt niet te twijfelen dat jij mij als het slachtoffer beschouwt en jou als overwinnaar: jouw lot heeft mijn lot overwonnen. Ik weet niet waar die vergankelijke dingen zijn, en dingen die vernaderen van meester: wat te maken heeft met mijn bezittingen , ze zijn bij mij en ze zullen bij mij zijn. Die rijkaards hebben hun erfgoed verloren, de wellustigen hebben door liefdesaffaires en hun hoertjes, geliefd dankzij een groot verlies van schaamte, verloren en de eerzuchtigen hebben het senaatsgebouw en het forum en plaatsen, bestemd voor hun fouten in het publiek uit te wissen, verloren; woekeraars hebben hun contracten verloren waarin hebzucht rijkdom ten onrechte blij voorstelt: ik heb in elk gevalalles intact en onverzaakt . Ondervraag dan diegenen die wenen en jammeren, die met getrokken zwaard hun naakte lijf plaatsen voor het geld, die de vijand ontvluchten, belast met een zak.

28e Dorpskwis Hulshout

bernardgeudens — Sun, 04 Oct 2009 16:49:35 +0000

Op de dorpskwis van ‘De Kwispels’ in Hulshout heeft ‘Den Onderhond’ een 27e plaats behaald met een score van 54 punten.

Meer informatie over de uitslag en de quiz zelf op http://www.kwispels.be

Digesta 24, 1, 64

bernardgeudens — Sat, 03 Oct 2009 14:16:14 +0000

Een man had, nadat de scheiding gemaakt was , aan zijn vrouw daarom bepaalde zaken gegeven opdat ze zou terugkeren naar hem: de vrouw was teruggekeerd, daarna had hij de scheiding gemaakt. Labeo zegt: Trebatius antwoord dat de schenkingen tussen Terentia en Maecenas rechtsgeldig waren, als het om een reële scheiding ging, als het een geveinsde scheiding was, is het niet rechtsgeldig. Maar het is waar wat Proculus en Caecilius vinden dat een scheiding echt is en de schenking, tot stand gebracht omwille van de scheiding, als er een ander huwelijk gevolgd is of als ze al zo’n lange tijd zonder man geweest was dat er geen twijfel was dat er een tweede huwelijk was: en dat anders de schenking van geen belang zou zijn.

Institutiones I, 10

bernardgeudens — Sat, 03 Oct 2009 14:10:30 +0000

Romeinse burgers die volgens de voorschriften van de wet een overeenkomst aangaan, sluiten bijgevolg een rechtsgeldig huwelijk, waarvan de volwassen zijn, de vrouwen evenwel huwbaar zijn, hetzij ze eigengerechtigd zijn, hetzij ze gezagsonderworpen zijn, op voorwaarde dat de gezagsonderworpenen ook de toestemming van hun ouders hebben, van wie ze onderworpen zijn. Want het gezond verstand van de burgers raadt aan dat het in die mate moet gebeuren dat er een toestemming van de ouders voorafgaan moet. daarom is er gevraagd of een zoon of een dochter van een geesteszieke jan trouwen. Op het moment dat er over de zoon verschild werd, is onze beslissing naar boven gekomen, waardoor toegstaan is naar het voorbeeld van de dochter van de krankzinnige dat ook de zoon een huwelijk kan aangaan, en zonder de tussenkomst van de vader, volgens de wijze, gegeven uit de keizerlijke constitutie.

Digesta 8, 5, 8, 5

bernardgeudens — Sat, 03 Oct 2009 14:03:13 +0000

Aristo antwoordde dat hij niet van mening was dat uit de kaaswinkel een walm naar hoger gelegen gebouwen volgens het recht uitgestoten kan worden tenzij de eigenaar zulk een erfdienstbaarheid toelaat voor die zaak en dezelfde zegt: er mag ook vanuit een hoger gelegen naar een lager gelegen gebouw geen water, noch iets anders geloosd worden: iemand mag immers op het zijne zover handelen als hij niets bij de andere uitstoot. Aristo antwoordde dat vandaar de uitstoot van walm is zoals het lozen van water: dus de bovenbuur kan een proces inspannen tegen de onderbuur dat niet aan hem is te doen.